بسم الله الرحمن الرحيم

گزيده اي از فرمايشات گهربار حضرت استاد آيت الله ابطحي (17 ربيع الاول 1426)

وسيعلم الذين ظلموا اي منقلب ينقلبون

و زود است کسانی که گناه کرده اند بدانند که به چگونه بازگشتی برمی گردند.

اينجا خيلي مطلب است نكند ماها ظالم باشيم. نكند ماها جزء آنهايي باشيم كه  اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد و آل محمد و آخر تابع له علي ذلك

حق محمد و آل محمد فكر نكنيد كه همين كاري است كه شمر و يزيد كردند و در حقشان ظلم كردند. حق آنها اين است كه شما مسلمان واقعي باشيد و به دستورات اسلام دقيقا عمل كنيد، زحمت كشيده اند از عرش آمدند به كره زمين و در گوشه زندانها كشته شدند كه شما فلان گناه را نكنيد و فلان واجب را بكنيد. اگر كوتاهي كرديد در حقشان ظلم كرده ايد، اينكه مي بينيد امام صادق مي فرمايد: كسي كه نماز را سبك بشمارد به شفاعت ما نمي رسد. اين مال اين جهت است. حقشان ضايع مي شود.

اول ظالم ظلم حق محمد و آل محمد و آخر تابع له علي ذلك. صد مرتبه در زيارت عاشورا اينها را لعن مي كنيد. نكند خودمان خودمان را لعن كنيم.  حق محمد و آل محمد چيه؟ نمازت را اول وقت بخواني. دروغ نگويي. راست بگويي. تقلب نكني. همه كارهاي بد نكردنش حق محمد و آل محمد است و اعمال واجبت را هم ترك نكني حق محمد و آل محمد است. اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد و آل محمد

بعدش نوبت به جريان حضرت سيدالشهدا مي رسد در اينجا مي فرمايد وسيعلم الذين ظلموا به زودي خواهند دانست، ماها خيلي دور مي بينيم اما خدا خيلي نزديك مي بيند. انهم يرونه بعيدا و نريه قريبا.

انشاءالله بزودي زود در زير لواء حضرت ولي عصر ما هم جزء خونخواهان حضرت ابيعبدالله باشيم كه در زيارت عاشورا مي خوانيم ... ان يرزقني طلب ثاركم مع امام هديً ( مَهدي).

بسم الله الرحمن الرحيم

ايام حزن و اندوه اهلبيت عصمت و شهادت سرور و سالار شهيدان حضرت ابا عبدالله الحسين را به محضر مقدس حضرت بقية الله و تمامي دوستداران حضرتش تسليت عرض مي كنيم.

فرمايشات جناب آقاي نعمتي محرم 1426

ما مصيبت زده هستيم چون ازآل محمد هستيم، چون خدا فرموده: فَمَنْ تَبِعَني فَاِنَّهُ مِنّي. از قول حضرت ابراهيم كه كسي كه از من پيروي كند از من است. سلمان پيروي كرد از اهل بيت كه شد السلمان منا اهل البيت، ما هم اگر پيروي كنيم از آنها از آل آنها هستيم و اگر نمي كنيم فقط دوستدار ايشانيم. ما به اين حساب دور هم جمع شديم كه پيرو خاندان رسالتيم نه دوستدار ايشان. در عمل از آنها پيروي مي كنيم. اگر شما در گفتار و رفتار و اخلاقتان از اهل بيت پيروي مي كنيد از آنها هستيد و مصيبت زده. توي بعضي از خانه ها افرادي كه مصيبت ديده اند گريه مي كنند چون مصيبت را درك كرده اند اما آنهايي كه كمتر مصيبت را درك مي كنند عادي ترند. مثلا در خانه اي كه كسي فوت شده بچه كوچك چون مصيبت را درك نمي كند عادي است. ما و شما حداقل اينجوري كه هستيم، اگر مصيبت امام حسين را هنوز  درك نمي كنيم خردسال اين خانه ايم. امام زمان را آقاي خودمان مي دانيم. بالاخره آقا هم به خردسالي ما نگاه مي كنند. مثل يك بزرگتر كه مصيبت را درك مي كنند ما آن كشش را نداريم. اولياء ايشان مصيبت را درك مي كنند. اما بالاخره ما هم لباس سياه پوشيديم، ما هم به امام زمان نگاه مي كنيم مي بينيم كه آقا هم گريه مي كنند. سعي كنيد در اين خانه خودتان را جزء اهل خانه بدانيد اگر هم روي خردسالي آدم يك وقت بچگي كرده، كار بدي كرده ولي بالاخره امام زمان را پدر خودش بداند مثل فرزندان حضرت يعقوب كه يوسف را در چاه انداختند انسانهاي كافري نبودند، خطا كردند، ولي باز آمدند پيش حضرت يعقوب گفتند يا ابانا استغفرلنا پدر جان مارا ببخش. ما هم خطا كرديم، ماهم امام زمانمان را در چاه غيبت كرديم ولي بالاخره پدر خودمان را مي شناسيم، خطايي هم بكنيم مي آييم مي گوييم آقا تو ما را ببخش. ما نمي خواهيم يكروز از ما روبگرداني. بدبختي انسان زماني است كه امام زمان ازش رو بگرداند. هركاري مي كنيد دامن حجة ابن الحسن را رها نكنيد. شما كه زيارت عاشورا مي خوانيد درست است در ظاهر به امام حسين سلام مي دهيد اما در واقع شما در محضر امام زمانيد. امام زمان در كنار امام حسين ايستاده اند. امام حسين فقط سفارش ما را مي كنند كه به اين فرزندان ما لطف كن. دست به سر اينها بكش. بنابراين در كربلاي امروزِ امام زمان ايستاده ايد. به  آقا عرض مي كنيد كه آقا ما تو را تنها نمي گذاريم. اگر مرد ميدان هستيد امام زمان را نمي خواهيد تنها بگذاريد بايستيد، سينه سپر كنيد و به آن حضرت قول ياري بدهيد. امروز هم با كربلاي ديروز فرق نمي كند. از بچگي فكر مي كرديم اگر من يك شمشير داشتم همه لشكر يزيد را هلاك مي كردم. اگر در كربلا بوديم امام حسين را ياري مي كرديم. الان شما هستيد و يك شخصي كه فرقي با امام حسين ندارد نه در علم و نه در عصمت. همان امام حسين است اما اسمش حجة ابن الحسن است. او سال 61 هجري بوده الان سال 1426 است. هيچ فرقي نيست. امروز هم امام زمان تنهاست، همانطور كه امام حسين تنها بود. اگر تنها نبود كه ظهور كرده بود. تنها نيست يار هم دارد ولي به قدري ضعيف عمل كرديم، او را نشناسانديم به دنيا كه تابه حال ظهور نكرده. 27 سال انقلابمان پيروز شده ولي چقدر  من و شما براي معرفي امام زمان تلاش كرديم. چرا بايد فقط به فكر دنيايمان باشيم. چرا غرق شديم و فكر مي كنيم امام زمان خيلي مانده ظهور كند اينها تنها گذاشتن امام زمان است. آنهايي كه مرد ميدانند و واقعا مي خواهند حجة ابن الحسن را ياري كنند همينكه حاضر باشند دل به دريا بزند وبگويد جان و مال و آبرويم را دريغ ندارم. در راه ياري مولايم با امام زمانم عهد مي بندم كه آقا در راه تو هيچ  تلاش و گذشتي فروگذار نمي كنم. اينجور بايد بياييد جلو. ما امروز اگر به امام حسين سلام مي دهيم آقا مي فرمايند فرزندم حجة ابن الحسن را ياري كنيد نام او را بلند كنيد توي جامعه. از تيرهاي تهمت و زخم شمشير مردم ناآگاه نترسيد. در راه من بگذاريد زخم زبان بخوريد. مثل خون كه در ميدان جنگ مي ريزد بگذاريد آبرويتان بريزد. اينجا معلوم مي شود در راه ما گذشت داريد و مي خواهيد خودتان را به كمال برسانيد. لذا در راه ياري امام زمان كه مي خواهيد نام مقدسش را زنده كنيد، در جامعه مرد ميدان باشيد. از كسي نترسيد، از هيچ چيز باك نداشته باشيد.

بهترين علامت بر بدبختي مردم اين زمان است كه بهترين انساني كه خدا براي راهنمايي ما قرار داده جلو نمي آيد. امام عصر خودش را آشكار نمي كند. مي فرمايد شما كه حرف مرا گوش نمي دهيد من براي چي بيايم. وقتي گوش ندهيد مثل كشتن است. خودمان را تربيت كنيم و بسازيم. يكي از دلائل تأخير ظهور اين است كه آقا مي بينند اگر بيايند توي اجتماع، ما سر و كله باهاشون مي زنيم. بعضي از كساني كه خود را دانشمند مي دانند با آقا بحث مي كنند كه اين حرف را مي زني به چه دليل. تو كله شون فرو نمي رود. بحث حوزوي مي كنند. چون حضرت مي آيند توي زندگي دخالت مي كنند. چون مردم بايد درست شوند. وقتي دخالت پيش مي آيد دعوا شروع مي شود. مردم يك وابستگيهايي توي دنيا دارند كه آقا مي فرمايند اين كار را نكن. اينها مي بينند نمي شود شروع مي كنند با حضرت درگير شدن. خودمان را جوري بسازيم كه امام زمان را كه مي خواهيم بياوريم توي زندگي كه اگر چيزي هم مي گويند بپذيريم. نفس بهانه مي آورد. مي خواهد يك طوري آقا را راضي كند. آقا اهل اين حرفها نيست. اگر چونه بزني ولت مي كند. چونه نزنيد با امام زمان اگر مي خواهيد در زندگيتان واردش كنيد. راضي كنيد آقا را. اينها حرفش آسان است. ولي در عمل بايد استقامت كرد. اين بيداري مي خواهد، سعي كنيد اين بيداري را بدست آوريد.

اين شبها از خدا بخواهيد ما را هم در دانشگاه اهلبيت ثبت نام كنند و ما هم ترم به ترم موفق شويم و بالا بياييم و با دست امام زمان به مقام رفيع خليفة الهي مفتخر شويم. آقا بفرمايند تو هم از مني. فادخلي في عبادي. شب عاشورا وقتي نامحرمها رفتند آنهايي كه نشان دادند وفادارند بهشتشان در آغوش امام حسين شروع شد. بهشت بالاتر از اين؟ نشته اند نگاه مي كنند به چهره امام حسين. تكليفمان را با امام زمان معلوم كنيم ببينيم امام زمان ما را قبول دارد يا نه؟ امام زمان به ما مي گويد بمان پيش ما يا مي فرمايد مي خواهي بروي برو. فكر كن با خودت ببين كدامش هستي. يا توي دلت مي گويي اين حرفها چيه؟ در كربلا اقوامي بودند كه از هيچي خبر نداشتند بعد آمدند ديدند امام حسين كشته شده. جزء بي تفاوتها نباشيد.

كاش شب تار غيبت ما هم تمام ميشد ماهم چهره نازنين امام زمانمان را مي ديديم. پرده تاريك غيبت راكشيدند كه نامحرمها بروند. هركس مي خواهد برود برود. خصوصيها كه حاضرند جانشان را هزار بار فداي امام زمان بكنند بمانند. اي كاش ما هم جزء خصوصيهاي امام زمان باشيم و در اين خيمه تا پاي جان بمانيم.

عشق را باور كنيم

كدامين قلم مظلوم ترين چهره تاريخ را معرفي مي كند و بلكه مظلوميت تمام بشريت را، كيست كه بتوانند بيش از هزار سال غيبت عشق و محبت و اضطرار را بيان كند، كيست كه مضطر اولاد آدم را بشناسد، همان كه بار عظيم غم هزاران سال كجروي بشريت را به دل دارد، همان كه از اول شاهد بر مظلوميت مظلومان عالم بوده، او بار سنگين خانه نشيني پدر و مصيبت شهادت مادر را در دل دارد همان غم بسيار عظيمي كه روزگار بشريت را تيره و تار كرد او كربلا و كربلاها راديده و بيش از تمام غم هاي تاريخ، غم فراموشي و تنهايي و اضطرار خود را بر دل دارد، اوست مضطر واقعي.

 مولاي من! تو بايد بيايي و بگويي انتظار يعني چه؟ تو بايد بگويي اضطرار چيست كه خود بيش از هزار سال قرين آن بوده اي.؟! اي عزيز! بي تو اين همه محنت را با كه تقسيم كنيم؟! جز اندكي، عشق به تو را باور ندارند، اي مهربان! سخت ترين غربت ها از آن توست، تو كه در بين مايي و ما دور از تو، تو نزديك ترين و مهربان ترين به مايي و مابي احساس به اين همه عشق تو؛ پس بايد گريه كنندگان گريه و فغان سر بدهند، همچون صادق آل محمد باشند و دوري تو را بر نتابند كه  در فراقت مي فرمود: سيد و آقاي من! غيبت و فراقت تاب و تحمل از من ربوده است؛

مولاي من! تاريخ به ياد دارد خطبه غدير را كه رسول خدا فرمود: مهدي من وارث علوم تمام انبياست. اگر چه شيطان سيرتان مي خواهند خاموشت كنند، اما تويي آن نور خدا كه وعده گسترش جهاني اش را به همه انسانها داده است، هرچند كافران نخواهند.

اي مهربان! خود شاهد غربتت بوده ام؛ مظلوميتت را حس كرده ام؛ ديده ام دلهاي سردي را كه حتي به اندازه جرعه اي آب، تشنه تو نيستند!!! بي تعهدي هاي زمان علي را حس كرده ام؛ همان ها كه با سكوت خود علي را تنها گذاشته و روزهاي روشن زندگي بشر را به شبهاي تار مبدل كردند،...

و تو اي مسلمان كجاست آن امانتت؟ همان تعهدي كه كوهها و زمين و آسمان تحمل برداشتن آن را نداشت و تو بلي گفتي در حالي كه حامل بودي، او كجاست؟! او را بخوان و از خدا بخواه! او اكنون منتظر بيداري من و شماست، سالهاي سال است كه منتظر بيداري ماست! به خود بياييم، غفلت كافي است! آيا از خود پرسيده ايم كه او اين سالها چرا منتظر است و ما اكنون اجر رسالت را چگونه داده ايم؟! با گناه، با غفلت يا با بي تفاوتي؟!

كربلاي ما اينجاست! عاشورا اكنون است! حسين ما مهدي فاطمه است. ما كه دم از عشق حسين مي زنيم با مهدي اش چه كرده ايم.؟ ما كه بر بي تعهدي ديگران خرده مي گيريم به تعهد خود چگونه عمل كرده ايم؟! پرده هاي ضخيم گناه را از مقابل دريچه قلبمان كنار بزنيم تا در برابر تابش اين خورشيد عالم تاب، يخ جهل و غفلت وجودمان آب شود و در برابر پرتوهاي نوراني اش كلبه دلمان نور بگيرد، تا اهل صفا و پاكي شويم! به استقبال نور برويم و از سبوي عشقش جرعه اي شراب حكمت بنوشيم تا مزرعه تفتيده دلمان سرسبز و خرم به صفات حميده بارور شود، بياييم عشق را باور كنيم و سر در مقدمش بگذاريم.

بسم الله الرحمن الرحيم

فرقه هاي امت پيامبر

ابان از سليم ابن قيس نقل مي كند كه او گفت: از سلمان و ابوذر و مقداد شنيدم كه مي گفتند: ما سه نفر از مهاجرين كه جملگي در جنگ بدر حضور داشتند، وارد شدند. رسول خدا فرمودند: امتم پس از من به سه فرقه تقسيم مي شوند: فرقه حق كه چيزي از باطل در آنها مخلوط نخواهد شد، مَثَل آنها همچون طلاي سرخي است كه هر چقدر در آتش گداخته شود، بهتر و تميزتر مي شود، و امام آنها يكي از اين سه نفر هستند.

فرقه ديگر، اهل باطل اند كه چيزي از حق با آنها مخلوط نخواهد گرديد و مَثَل آنها همچون آهن زائد است كه هر چه در آ تش گداخته شود كثيفي و بوي آن بدتر مي شود، و امام آنها يكي از اين سه تن است.

فرقه ديگر گمراهان متحيرند كه نه از آن فرقه اند و نه از اين فرقه، و امام آنها يكي از اين سه نفر است.

سليم گفت: از آن ها درباره امام سه فرقه پرسيدم، پس آنها گفتند: امام فرقه حق و هدايت، علي ابن ابيطالب بود و امام فرقه گمراهان متحير سعدبن ابي وقاص بود.

سليم گفت: بر آنها اصرار كردم تا سومين نفر را نيز نام ببرند، پس آنها از اين كار امتناع نمودند، ليكن بطور كنايه گفتند كه من منظورشان را فهميدم.

سليم گفت: آنچه كه از سلمان، ابوذر و مقداد از رسول خدا برايم نقل كرده بودند در كوفه براي امير مؤمنان نقل كردم و گفتم كه آنها، تو و سعدبن ابي وقاص را نام بردند ولي سومين نفر را نگفتند كه با كنايه گويي! منظورشان را فهميدم.

امير مؤمنان فرمود: اي سليم آنها را ملامت نكن، چرا كه قلب هاي اين امت از محبت آن شخص آْن چنان سيراب شده كه قلب هاي بني اسرائيل از محبت عجل سيراب شده بود. اي سليم! آيا هنوز شك داري كه آن شخص كه بود؟! گفتم: آري! ليكن دوست دارم كه شما او را برايم نام ببري و آن را از شما بشنوم تا بر يقينم افزوده شود. امام فرمود: او عتيق (ابوبكر) بود.

امر ولايت، دشوار است.

امير مؤمنان در ادامه فرمود: همانا خبره شدن در امر ولايت كه خداوند شما را با آن آشنا نمود و به شما منت گذاشت، از خبره شدن در طلا و نقره دشوارتر است، و فقط تعداد اندكي از امت آن را مي شناد. امّ ايمن درگذشت در حالي كه از اهل بهشت بود؛ ليكن آنچه كه خداوند به تو معرفت آن را داده است، او نداشت، پس خدا را شكر كن و آنچه به تو عطا نموده و تو را به آن مخصوص گردانيده محكم حفظ كن و شكر آن را به جاي آور، و بدان كه خداوند متعال دنيا را به انسانهاي خوب و بد مي دهد؛ ليكن امر ولايتي كه به تو داده شده است را فقط به بندگان برگزيده اش عطا مي فرمايد. همانا امر ولايت ما را فقط سه گروه از آفريدگان مي شناسند: ملك مقرب، نبي مرسل و بنده اي كه خداوند قلبش را به ايمان امتحان كرده باشد. اي سليم! همانا ملاك ولايت، ورع و پرهيزكاري است و هيچ كس به ولايت ما نمي رسد، مگر با پرهيزكاري و تقوا.

اسرار آل رسول الله حديث 38