بسم الله الرحمن الرحيم

و قل اعملوا فسيري الله عملكم و رسوله و المؤمنون

خداي تعالي در اين آيه شريفه مي فرمايد اي رسول بگو هر عملي كه مي خواهيد انجام دهيد اما بدانيد كه خداي تعالي و رسولش و مؤمنون كه منظور خاندان عصمت و طهارت هستند شما را مي بينند و بر اعمال شما نظارت دارند. اين از عقايد شيعه است كه اهل بيت عصمت چه آنها كه از دنيا رفته اند و چه امام زمان ارواحنا فداه كه در غيبت هستند شاهد و ناظر اعمال ما هستند. اين در حد اعتقاد هست، قبولش د اريم اما ايمانمان به آن ضعيف است، چرا كه اگر ما عقيده و ايمان داشتيم مي بايستي حضور امام زمان را بين خودمان حس كنيم. در دعاي ندبه عرض مي كنيم بنفسي انت من مغيب لم يخل منا جان ما به فداي شمايي كه از بين ما خارج نيستي. درست است كه امام زمان ظهور نكرده اما حضور كه دارد. حضور تا ظهور فرق مي كند. آقا ظهور ندارد ولي حضور دارد و طبق اين آيه شريفه ما را مي بينند و با احاطه علميشان بر ما نظارت دارند. اين را بدانيد افراد غافل امام زمان را غايب مي دانند، اما كسي كه از خواب غفلت بيدار و متوجه حقيقت شده نه تنها امام زمان را غايب نمي داند بلكه ايشان را حاضر و ناظر بر خود و اعمالش مي داند. لذا بايد اين غفلت و اين غبار را از روحمان بزداييم. از نظر جسمي امام زمان حضور ندارند و اين اراده خداست كه ما محل حضور حضرت را ندانيم اما از نظر روحي امر شده ايم به ايجاد ارتباط و توجه به امام زمان. تمام عالم و آدم تحت ولايت امام زمانند و او بر همه چيز ناظر است. فقط ما توجه نداريم، هرجا كه توجه كاملي پيدا كنيد به امام زمان آنجا مي شود محل حضور نزد امام زمان. اين مطلبي است كه بايد رويش فكر كنيد، تمركز كنيد تا در شما ايمان شود. آنوقت دائم الحضور مي شويد. مدام خودتان را در محضر امام زمان مي بينيد، آنوقت اعمالتان اصلاح مي شود. امام زمان كنار من است، دارد مرا مي بيند چرا اين عمل خلاف را انجام بدهم؟ اين عمل لغو را انجام بدهم؟ كه از امام زمان توجهم بريده شود. اين چه فكري بود كردم؟ امام زمان متوجه فكر من هست، او انتظار ندارد در مغز من چنين افكاري رسوخ كند. و اين سبب مي شود كه اعمال انسان بر خواست و رضايت حضرت منطبق شود. وقتي انسان ايشان را شاهد ببيند طوري عمل مي كند كه حضرت ازش راضي باشند. روايت است كه اجتنبوا المعاصي عند الخلوات فان الحاكم هو الشاهد، از معاصي و گناهان در خلوت دوري كنيد زيرا آن كسي كه بايد در مورد اعمال شما قضاوت كرده و حكم دهد دارد شما را مي بيند. پس امام زمان دارد مرا مي بيند، كسي كه بايد امضا كننده سرنوشت من باشد و تقديراتم را رقم بزند، پس بايد طوري عمل كنم كه قلب او را راضي نگهدارم. افكارم بايد طوري باشد كه من را از امام زمانم دور نكند. بعضي افكار توجه انسان را از امام زمان سلب مي كند. بعضي افكار تاريكي مي آورد و بالعكس بعضي افكار قلب را روشن مي كنند. نيات و خطورات قلبي من بايد طوري باشند كه امر فرمودند. در هيچ يك از مسائل زندگي اهل بيت ما را رها نكرده اند، براي تنظيم افكارمان، براي تنظيم اعمال و حتي خطورات قلبي مان برنامه داده اند. يك سالك الي الله بايد خود را تحت اين برنامه در آورده و عمل كرده و جلو برود. ان شاء الله اگر مي خواهيد به جايي برسيد كه دائم الحضور شويد يعني دائما امام زمان را ناظر بر اعمال خود بدانيد، اين پرده غفلت را برداريد. از طرف امام زمان هيچ منعي براي هيچكس نيست، اين پرده اي كه بين ما و امام زمان فاصله انداخته پرده غفلتي است كه خودمان آويزان كرده ايم، اين پرده را برداريد. راهش چيه؟ توجه به امام زمان. تمرين كنيد اين حالت را بدست بياوريد. صبح كه از خواب پا مي شويد تمام اعمالتان، حركاتتان، توي محل كارتان، توي خانه، توي مغازه امام زمان را شاهد بر خود بدانيد. اين را تمرين كنيد تا از علم به يقين برسيد. همين مطلب كوتاه نياز به تمرين مفصل دارد. هر صبح كه بلند مي شويد خدمت امام زمان سلام عرض كنيد. روزتان را با نام و ياد او شروع كنيد. از امام زمان مدد بگيريد در تمام افعال و سكناتتان. شب هم با كسب اجازه از محضر حضرت با ياد ايشان بخوابيد و از خدا بخواهيد كه در خواب هم روحتان به طرف امام زمان متمايل شود.

                                                                                                موفق باشيد.