بسم الله الرحمن الرحيم

سعي كنيد به اين دنيا به عنوان ممرّ و محل عبور نگاه كنيد. ساكن شدن و سكونت كردن در جايي كه محل گذر است اشتباه است، اين دنيا چون محل گذر است خدا تقدير نكرده كه انسان در آن به آرامش مطلق برسد. يك مومن تمام امكانات را براي بهره مند شدن از آخرت مي گذارد كه ظرفيت داشته باشد، اين دنيا بسيار محدود است و ظرفيت زيادي ندارد. لذا اگر انسان دنبال سكونت و آرامش در اين دنيا باشد فكر اشتباهي است، چون اين دنيا محدوده ي بسيار كوتاهي است از مسيري كه انسان طي مي كند، ولي مي تواند با عبور و گذشتن از دنيا به آرامش فكري و روحي برسد. انسان وقتي در سفر است انتظار ندارد كه همه امكانات برايش فراهم باشد. وقتي انسان قبول كرد كه در دنيا مسافر است، بايد روحيه مسافر بودن را در خود ايجاد كرده و سبكبار حركت كند و سعي كند وزر و وبال را از خود دور كند كه آنهم ميسر نيست مگر با دل كندن از دنيا. انسان هر چه به طرف دنيا كه شيطان قسم خورده آن را زينت دهد (لازينن لهم في الارض) برود، حركتش كندتر مي شود. مثل باطلاق گلي كه چسبنده است و انسان را در خود فرو مي برد. تصور كنيد در تابستان گرم دو تا ساك سنگين به شما داده اند كه هن هن كنان داريد مي رويد وقتي اينها را بياندازيد چقدر راحت حركت مي كنيد. با اين ديد نگاه كنيد متعلقات دنيايي همه قيد و بندند. اينجا محل سكونت و آرامش نيست. اين فكر كه در اين محل گذر چطور زندگي كنم شما را تنظيم مي كند. روي اين مسئله خيلي فكر كنيد. هر سختي كه برايتان ايجاد شد فكر كنيد كه گذراست و ماندني نيست چون دنيا مي گذرد لذا نبايد مصائب و سختيها ناراحتتان كرده و خوف و حزن برايتان ايجاد كند،(ان الذين قالوا ربنا الله ثم استقاموا لا خوف عليهم و لا هم يحزنون) و هرچه كه از دنيا به شما رسيد هم خوشحالتان نكند چون ماندني نيست و از بين مي رود (لكيلا تأسوا علي ما فاتكم و لا تفرحوا بما آتيكم). امير المؤمنين مي فرمايد: دنيا دو روز است يك روز براي شماست و يكروز عليه شما. نه به همراهيش اعتماد كنيد و نه وقتي عليه شماست ناراحت شويد. اين طرز فكر سبب مي شود كه امتحاناتي كه خدا از شما مي گيرد راحت تر و با فكر و تعمق بيشتري امتحان بدهيد. ديدگاهتان وسيع مي شود و آخرت را مي بينيد. اين روحيه را با تفكر و تدبر در خود ايجاد كنيد. به اين روحيه برسيد كه در دنيا مسافريد و هيچ شرايطي ماندگار نيست.