بسم الله الرحمن الرحيم

فرا رسیدن ماه ذیقعده و ولادت با سعادت امام رضا علیه السلام را تبریک می گوئیم.

و من كان في هذه اعمي فهو في الآخره اعمي و اضل سبيلا

كسيكه در دنيا كور باشد پس در آخرت هم كور خواهد بود وگمراهتر است.

در مورد اين دنيا بعضيها مسامحه مي كنند، اهميت نمي دهند، مي گويند: وقت داريم، انشاءالله خدا بزرگ است شفاعت مي شويم ما را مي بخشند، از اين افراد زيادند كه عقايدشان صحيح است اما اعمالشان در حدي نيست كه اينها را به حركت در آورد و سير به سوي الله داشته باشند و در جهت تزكيه نفس و پاكي روحشان تلاش كنند. اينها در اثر صفات رذيله اي كه دارند و هواي نفسي كه در اينها رشد كرده، حركتشان را از دست داده و كار را به آخرت محول مي كنند ولي خدا مي فرمايد: اينطور نيست  كسي كه تلاش نكرده تا حقيقت را بفهمد و كور است در آخرت هم كور محشور مي شود.(نه از نظر ظاهري) ممكن است فردي با اينكه چشم سر ندارد ولي چشم دلش باز است، حقيقت را فهميده ولي يك نفر بر عكس چشم ظاهرش باز و زيباست ولي فقط عالم مُلك را مي بيند.

گاهي اين دنيا در نظر انسان زينت پيدا مي كند، انسان مدهوش و مجذوب اين زيورآلات مي شود تا حدي كه حقيقت خود را فراموش كرده، مسير را گم مي كند، خيال مي كند براي اين دنيا خلق شده است نه توجه و نه اهميتي به روحش مي دهد. خود و اصلش را منحصر به جسم مي داند. تا يك ذره در چشم سرش اشكالي پيدا مي شود به چشم پزشك مراجعه مي كند چرا؟ چون مي خواهد دنيا را بهتر ببيند. اما چرا براي ديد روحت، بصيرت روحت تلاش نمي كني؟آنقدر بسته شده كه وجود اظهر من الشمس امام زمانت را تكذيب مي كني؟ يكي ممكن است عقيدتا امام زمان را تكذيب نكند ولي عملا تكذيب مي كند. وقتي انسان چشمش را بست، سراغ امام زمانش را نگرفت در صدد اين بر نيامد ببيند امام زمان چه انتظاري از او دارد؟ اين شخص كور است. كوري كه خورشيد در آسمان است و همه از او بهره مي برند اما او نمي بيند و من كان في هذه اعمي،

منظور از بينايي و فهم و شنوايي روح يك چيز است آن هم قدرت و نيروي درك روح، روح انسان يك قدرت دراكه اي است كه اگر آن را مستقل كنيم مي بينيم خيلي چيزها را مي فهمد و درك مي كند و با عالم ملكوت كه حقيقت است ارتباط برقرار مي كند. با برقرار كردن ارتباط روحي با امام زمانش چشم دلش باز مي شود حقيقت را كه امام زمان است مي بيند و سعي مي كند خود را به آقا نزديك كند و در اثر نزديكي به امام زمان وجودش نور مي گيرد كه امام زمان منبع توليد نور است. بعد امام زمان را مي بيند. وجود امام زمان همه جا هست. احاطه روحي دارند. انسان متوجه مي شود كه حضرت بر او احاطه دارند. هر جا باشيد، در خيابان قدم مي زنيد يا در خانه همه جا امام زمان با شماست. اين شخص مي بيند امام زمان بر او احاطه دارد مي گويد من خجالت مي كشم اين عمل را انجام دهم، جواب آقا را چي بدهم؟ نور پيدا كرده، لمس كرده و برايش ملكه شده و قل اعملوا فسيري الله عملكم و رسوله و المؤمنون. اين آيه را عقيده داريم اما ايمان نداريم كه خدا و رسول و مؤمنون كه ائمه اطهارند ما را مي بينند. اگر ايمان داري كه خدا تو را مي بيند چرا اعمالي را كه در محضر دوستت شرم مي كني انجام بدهي در محضر خدا و امام زمانت انجام مي دهي؟

كسي كه در ظلمت گير كرده، جايي را نمي بيند، براي اينكه بتواند خوب بهره ببرد نياز به نور دارد و بايد نور را جذب كند كه بينايي مي آورد و بصري نور الضياء.خدايا به من نور فهم بده كه اطرافم را ببينم و راهم را تشخيص دهم. اگر انسان خود را در جاذبه محبت امام زمان انداخت و اسير كرد، اين جاذبه روز به روز او را نزديك و نزديكتر مي كند، آنقدر شيفته مي شود كه ذوب مي شود، خاكستر مي شود، ديگر وجودي براي خود قائل نيست. شيفته ي امام زمانش است و وجودش مي شود حق.

اگر كسي مقيد به دين و دينداري باشد يك سر سوزن دچار بدبختي و مشكل و انحراف نمي شود. همه اين بيچارگيها و بدبختيهاي حتي ظاهري براي اين است كه ما از دين فاصله گرفتيم. خيال مي كنيم دين مال پيرمردهاست. دين برنامه و روش است. اين برنامه و روش را كي به شما داده؟ دقت كنيم تقليدي است. حتي هر لباسي كه بپوشي، هر مدل مويي بزني، هر نحوه صحبتي كه بكني تقليدي است. آيا اعمالت رنگ و بوي امام زمانت را مي دهد؟ اين ريش چيه گذاشتي؟به امام حسين و اميرالمؤمنين نگاه كن آنها را الگوي خود قرار بده. در حرم امام رضا مي روي مي گويي: السلام عليك يا مقتداي، سلام بر كسي كه مقتداي من است. قبل از سلام كردن در آينه هاي حرم نگاه كن ببين شبيه امام رضا هستي بعد سلام بده. گروهي رفتند خدمت امام رضا به غلام امام گفتند برو بگو عده اي از شيعيانتان آمده اند، امام آنها را راه ندادند يك ماه هر روز مي رفتند اما امام آنها را نمي پذيرفتند يك روز با گريه و زاري به خدمتكار آقا گفتند برو به آقا بگو كه ما از راه دوري آمديم، محب شما هستيم، در بلاد ما مخالفين ما زيادند، اگر برويم و بفمند ما را نپذيرفتيد ما را شماتت مي كنند. امام رضا اذن ورود مي دهند و بعد مي فرمايند شما دروغ گفتيد كه شيعه ما هستيد. شيعه ي ما كسي است كه در تمام اعمال و رفتارش اقتدا به ما كرده باشد. وقتي كه گفتيد ما محب شما هستيم اذن ورود دادم. شيعه ي ما كسي است كه در تمام اعمال و رفتارش اقتدا به ما كرده باشد.

در ماهي قرار داريم كه متعلق به امام رضا عليه السلام است. سعي كنيم كه در اين ماه حرام كاري كنيم به رضايت اين امام رئوف نزديك گرديم و شيعه واقعي حضرتش باشيم.

التماس دعا